من ،  نمي دانم . . .
نمي دانم خدا اين را قسمت ما کرد يا ما خود قسمت را رقم زديم
نمي دانم چرا وقتيکه دل بستن سهل است, دل کندن آسان نيست

نمي دانم خدا به ما "دل" داد تا از دنيا ببريم يا دنيا رو داد تا دل بکنيم

هنوز نمي دانم با بودن او زندگي سخت است يا بي او
تحمل جاي خاليش توي تک تک لحظه ها سخت تر است يا . . .
نمي دانم شکستن غرورم سخت تر است يا شنيدن صداي شکستن قلبم
نمي دانم تو به من "عشق" را آموختي يا مي خواهي "نفرت" را يادم بدهي
نمي دانم که بگويم: "چرا آمدي؟" يا بپرسم که: "چرا رفتي ؟

پروردگارا! سجاده تنهاييم را تنها براي تو مي گسترانم كه همواره مونس

 بي قراري هايم بوده اي و برگ برگ وجودم را به نسيم نگاه تو

مي سپارم تا با شبهاي مناجات، سبز و با طراوتش گرداني و از

 مرداب ياس و نااميدي برهاني و به بيكرانه هاي اميد و ايمان

 رهنمونش سازي به رحمتت اي مهربان ترين مهربانان