ثانيه ها را مي كشم تا ديگر ثانيه اي نباشد براي شمردن

من از انتظار بيزارم

احساس را خفه مي كنم

تا ديگر در بن بست سخت ترين حادثه گرفتار دوراهي نشوم

من از عشق بيزارم

عقل را تهي از منطق مي كنم

تا ديگر در فلاسفه ي پر پيچ وخم شك گم نشوم

من از گم شدن بيزارم

آدم بودنم را گاه انكار مي كنم

تا ديگر اسير و بازيچه ي وسوسه هاي عجيب نشوم

من از هوس بيزارم

فكر را قالب مي كنم روي قابي بخار گرفته

تا هراز گاهي بشويمش

من از تكرار بيزارم

تنهايي ام را در اتاقي در بسته حبس مي كنم

تا صداي ناله اش بيش از اين تاب وتوان زنده بودن را از من دريغ مكند

من از تنهايي بيزارم

و اين جاست كه درونم فرياد بر مي آورد از مني كه تحمل من ازآن بريده

ولي من اختيار بيزاري ام را از دست داده ام.من از همه چیز بیزارم